Start » Umundurowanie » Mundur zastępczy Marynarki Wojennej

Marynarka wojenna

Nowe

Najciekawsze

Szukaj
Loading
Nasze strony

Guziki polskiej MW 1918-2008

Na stronie jest
11
zwiedzajacych

Mundur zastępczy Marynarki Wojennej

Mundur zastępczy  Marynarki Wojennej
Dekret Rady Regencyjnej z 26 października 1918 o powołaniu Min. Spraw Wojskowych i objęciu go przez płk. J. Wroczyńskiego.

Marynarskie mundury

 

   Marynarski mundur jest piękny w swojej prostocie. Znakomity dobór barw tkanin: czarnej, granatowej, niebieskiej, błękitnej, bieli oraz złota, srebra, czerwieni przeznaczonych na oznaki stopni, specjalności, klamer i guzików nawiązuje do mundurów minionych potęg morskich w XIX wieku, zwłaszcza do angielskich.

   Po odrodzeniu Rzeczypospolitej Marynarka Wojenna miała znacznie większe trudności z umundurowaniem niż wojska lądowe. Nie było wzorców, do których można było nawiązać. Nikt też nie chciał chodzić w mundurze okupantów. Najmniejsza część składowa Wojska Polskiego istniała bardziej na papierze niż w rzeczywistości. Ale już w maju 1919 w Pińsku pierwsi marynarze szumnie nazwanej Flotylli Pińskiej rozpoczęli aktywnie walczyć z wrogiem. I zapisali się znacząco w tych zmaganiach.

   Pod koniec I wojny światowej Polacy znajdowali się w armiach zaborczych. Pragnęli stanąć w szeregach Wojska Polskiego. Naczelnik państwa potrzebował do obrony odzyskanej niepodległości jak najwięcej żołnierzy. Nikt nie byłby w stanie zapewnić im z marszu jednolitych mundurów. W takiej sytuacji naczelny wódz rozkazał spolszczyć obce mundury, zdjąć z nich wszelkie obce oznaki i odznaki i nałożyć biało-czerwone kokardki, skupić się przy oficerach i oczekiwać na dalsze rozkazy. Pominiemy wszelkie detale munduru Polskiej Siły Zbrojnej, opracowanego przez Komisję Uniformową i wprowadzonego w kwietniu 1917. Ważne dla nas niech pozostanie jedynie to, że ów mundur stał się podstawą do umundurowania nowego wojska polskiego na terenie Królestwa Polskiego i Galicji. Zmodyfikowany w 1919 przetrwał do 1922, a nawet dłużej. Pamiętajmy jednak, że niektóre jego cechy stały się charakterystyczne dla polskich mundurów wojskowych jak orzełki na czapkę, guziki z orłem, sznury naramienne generałów i oficerów sztabu generalnego, numery na naramiennikach i tarczach emblematów, oznaki niektórych specjalności, wężyki na kołnierzach, barwne wypustki.

   W latach 1919–1922 sprowadziliśmy mundury z demobilu amerykańskiego, angielskiego, francuskiego włoskiego i austriackiego, a także z Rosji.

   W grudniu 1918 kierownik M.S.Wojsk. płk Jan Wroczyński powołał Komisję Uniformową (później zwaną Ubiorczą) dla ujednolicenia wyglądu żołnierzy.

   Jedenastego stycznia 1919 uzupełniono przepisy z 1917 również w tym w formacjach tworzonych od nowa: marynarce wojennej i lotnictwie.

   Tak więc pierwszy tymczasowy mundur marynarki wojennej był szary (austriacka nazwa barwy ochronnej: hechtgrau) mundur ogólnowojskowy z wypustkami jasnoniebieskimi na czapce, białymi na kantach kołnierza, wokół jasnoniebieskich naramienników i u dołu czapki oficerskiej. Na czapce umieszczono orła metalowego, siedzącego na niebieskiej tarczy amazonek oraz żółtą metalową kotwicę. Na naramiennikach noszono oznakę specjalności: żółtą metalową kotwicę. Wszyscy nosili długie szare spodnie do trzewików; oficerowie z wypustką jasnoniebieską. Oficerowie w stroju służbowym mieli na pasie bagnety.

Należy jeszcze wspomnieć o „słoneczku” noszonym pod orzełkiem; nad  srebrną podpinką, na której oficerowie noszą do dziś gwiazdki. Taką czapkę zobaczymy na zdjęciach z czasów wojny polsko-bolszewickiej.

   Dwudziestego piątego stycznia 1920 weszły w życie pierwsze przepisy mundurowe dla marynarki wojennej.

   Przerwiemy w tym miejscu opowieść o marynarskim mundurze. To fascynujące dzieje, dla których być może, znajdzie się odpowiedni czas i miejsce. Możemy powiedzieć, że jesienią tego roku ukaże się przewodnik po polskich marynarskich guzikach...

   Należy przypomnieć, że pierwsze polskie mundury tworzyli Polacy, żołnierze, którzy w znacznej części wcześniej służyli pod zaborem austro-węgierskim.

                                                               * * *

   Pod koniec listopada 1997 służba mundurowa logistyki Marynarki Wojennej przygotowała 16 wzorów mundurów dla marynarzy na podstawie przepisów ubiorczych wprowadzonych w 1996. Te mundury znajdą się niebawem w naszej galerii. Pominiemy świadome niedopracowania, które znalazły się w owych przepisach mundurowych, stanowiących wyraz ówczesnej walki Gdyni z Warszawą.

   W galerii zamieszczamy dokument Rady Regencyjnej powołujący między innymi Ministerstwo Spraw Wojskowych i opisywany wyżej rysunek munduru tymczasowego polskiej Marynarki Wojennej.

Mundur zastępczy  Marynarki Wojennej
Dekret Rady Regencyjnej z 26 października 1918 o powołaniu Min. Spraw Wojskowych i objęciu go przez płk. J. Wroczyńskiego.
Mundur zastępczy  Marynarki Wojennej
Rysunek munduru zastępczego Marynarki Wojennej
ten artykuł przeczytano : 6914 razy.