Start » Odznaki » Oznaki polskiej piechoty morskiej

Marynarka wojenna

Nowe

Najciekawsze

Szukaj
Loading
Nasze strony

Guziki polskiej MW 1918-2008

Na stronie jest
9
zwiedzajacych

Oznaki polskiej piechoty morskiej

Oznaki polskiej piechoty morskiej
Pierwsza oznaka piechoty morskiej z 1952 roku.

Z dziejów odznak polskiej Piechoty Morskiej


   Próba pokazania dziejów naszej piechoty morskiej to konieczność odwoływania się ciągu nazw, a zatem tradycji sięgających czasów II. wojny światowej. Lata powojenne to próby przystosowania wojsk do ewentualnego spodziewanego starcia zbrojnego. Ileż betonu i metalu utopiliśmy na naszym wybrzeżu! Do dzisiaj widać efekty tamtej działalności.


   Wiadomo nie od dzisiaj, że teren zostanie opanowany, gdy stanie na nim stopa żołnierza. Mieliśmy swoje stopy stawiać na obcej ziemi. Dlatego powstała piechota morska. Co prawda potem udawaliśmy niewiniątka i ćwiczyliśmy akcje przeciwdesantowe, zwalczali desanty przeciwnika, ale taka już była strategiczna ideologia. Ma rację gen. Edward Wejner pisząc, że desantowcy 7. ŁDD byli komandosami morskimi. Wiem coś o tym.


   Nie jest jednakże moim zamiarem zajmowanie się detalami naszej piechoty morskiej. W możliwie największym skrócie zamierzam pokazać przemiany w polskiej piechocie morskiej po to tylko, aby pokazać oznaki wyróżniające, noszone na mundurach. Najpierw były to jednostki znajdujące się w strukturach Marynarki Wojennej.


   W listopadzie 1951 roku na podstawie rozkazu organizacyjnego Sztabu Generalnego Wojska Polskiego Nr 060/Org. z 7 lipca 1951 utworzono 3. Batalion Piechoty Morskiej (3. bmp) jako oddział wojsk desantowych, podporządkowany dowództwu Bazy Marynarki Wojennej w Świnoujściu. Od 1957 roku podlegał Dowództwu Jednostek Nadbrzeżnych.


   Batalionem dowodzili:
•    kpt. Tadeusz Daszkiewicz: 16 listopada 1951 – 20 listopada1952 )
•    kpt. Kazimierz Bagiński – do 15 grudnia 1953
•    kpt. Bronisław Moros – do 27 lipca 1958
•    kmdr por. Władysław Furgała – do rozwiązania.


   W dniu 30 grudnia 1959, Sztab Generalny Wojska Polskiego zarządził pismem nr 138/0rg., że 3. batalion piechoty morskiej zostaje połączony z 29. Kołobrzeskim batalionem saperów morskich i przeformowany w 3. Pułk Piechoty Morskiej. Tenże pułk podlegał dowódcy Flotylli Środków Desantowych w Świnoujściu.


3. Brygada Przeciwdesantowa (3. BPdes).


   W II. Okręgu Wojskowym (później Pomorskim) w Kołobrzegu sformowano 3. BPDes. w roku 1951. Od 1953 roku podlegała dowódcy Korpusu Przeciwdesantowego, by po roku wrócić do II. OW. Od jesieni 1956 na dwa lata istniała jako 3 Brygada Obrony Wybrzeża, by od jesieni 1958 przekształcić się w 82. Pułk Zmechanizowany.


5. Brygada Przeciwdesantowa (5 BPdes).


Podobnie i w tym samym czasie  powstała 5. Brygada Przeciwdesantowa w Gdańsku Dalsze losy identyczne jak 3. BPDes i od jesieni 1956 istnieje jako 5. Brygada Obrony Wybrzeża.


23. Dywizja Piechoty (23 DP). Dowódca gen. bryg. Otton Roczniok.


Jesienią 1958, wykorzystując ludzi i sprzęt rozformowanych 3. i 5. Brygady Obrony Wybrzeża oraz 32. batalion czołgów i artylerii pancernej, utworzono 23. Dywizję Piechoty według etatu nr 2/235-2/249.


   W pierwszym kwartale 1963 dywizja została przeformowana w 23. Dywizję Desantową. Początkowo planowano, że zostanie ona przeformowana na dywizję zmechanizowaną. W ramach Układu Warszawskiego zakładano działania bojowe desantu morskiego. Dlatego powstała dywizja desantowa. W skład nowego związku taktycznego wszedł 3. Pułk Piechoty Morskiej z Marynarki Wojennej. W czasie pokoju dywizja podporządkowana była dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego. Z dniem 8 października 1963 dywizja przemianowana została na 7. Łużycką Dywizję Desantową, którą można było traktować jako polskich komandosów morskich.


Dowódcy 7. ŁDD
•    gen. bryg. Otton Roczniok (1963) jako dowódca 23 DD
•    płk dypl. Henryk Rzepkowski (1963-1968)
•    płk dypl. Stanisław Kruczek (1968-1970)
•    płk dypl. Tadeusz Urbańczyk (1970-1973)
•    gen. bryg. Leszek Kozłowski (1973-1978)
•    gen. bryg. Henryk Szafrański (1978-1986)
   Dywizję rozformowano w 1989 roku; jej tradycje dywizji kultywuje 7. Brygada Obrony Wybrzeża.


* * * * * *


   Na początku piechota morska nosiła swoją oznakę na przedramieniu lewego rękawa bluz, kurtek mundurowych i płaszczy sukiennych. Oznaka była owalna, sukienna z kotwicą admiralicji. Wymiary: 65 x 50 mm. Porównaj: Przepisy ubiorcze Żołnierzy Sił Zbrojnych w czasie pokoju, MON, Sygnatura Mund –Tab. 3/52, warszawa 1952., rysunek 179 na s. 213. Zbliżona była oznaka dla desantu morskiego przedstawiona w Przepisach ubiorczych żołnierzy Wojska Polskiego w czasie pokoju, MON, sygnatura Mund 28/60, Warszawa 1961. Na rysunku 265 widnieje owalna oznaka z haftowaną kotwicą admiralicji oraz podpisem: Oznaka żołnierzy podlegających dowódcy Marynarki Wojennej, a noszącym umundurowanie wojsk lądowych. Ta oznaka (pokazana na owalnej sukiennej podkładce z szarym natryskiem gumy wystąpi w kolejnych przepisach ubiorczych z 1973 roku i jest identycznie podpisana. (Rysunek nr 201).
   Od 1964 roku wprowadzono niebieskie (i czerwone – dla desantu powietrznego) berety oraz okrągłą oznakę o średnicy 60 mm naszywaną o 5 cm od wszycia lewego rękawa. Odznaka na specjalnej podkładce z niebieską fakturą i natryskaną gumą srebrnej barwy kotwicą w wieńcu laurowym.
   Kolejna oznaka zyskała na rozmiarze: sięgnęła 75 mm. Zastosowano natrysk z białej gumy. Nieco zwiększono wieniec laurowy, stosując wyraźniejsze przerwy. Kotwica stała się bardziej wysmukła i otrzymała dużą okrągłą klamrę o dużym prześwicie wewnątrz. Wieniec laurowy opasano obwodem.
   Pod koniec lat siedemdziesiątych pojawiły się oznaki dla poszczególnych jednostek wchodzących w skład 7. ŁDD. Sztab dywizji nadal stosował oznaki niebieskie. Nie powiodło się skompletowanie  wszystkich oznak, wśród których były czarne, ciemno i jasnozielone, pomarańczowe, bordowe itp.


Literatura:
Jerzy Kajetanowicz: Polskie wojska lądowe 1945-1960 : skład bojowy, struktury organizacyjne i uzbrojenie. Toruń; Łysomice, 2005. ISBN 83-88089-67-6.
Andrzej Wojtaszak, Kazimierz Kozłowski: Żołnierz polski na Pomorzu Zachodnim X-XX wiek : materiały z sesji naukowej z 10 listopada 1999:praca zbiorowa. Szczecin  2001. ISBN 83-86992-76-X.
Edward Wejner, Wojsko i Politycy bez retuszu. 2006,  ISBN 83-7441-416-2.
                                                     Józef Wąsiewski
 

Oznaki polskiej piechoty morskiej
Pierwsza oznaka piechoty morskiej z 1952 roku.
Oznaki polskiej piechoty morskiej
Pierwsza oznaka 7. Łużyckiej Dywizji Desantowej.
Oznaki polskiej piechoty morskiej
Druga oznaka w 7. Łużyckiej Dywizji Desantowej.
Oznaki polskiej piechoty morskiej
Kolejne barwne oznaki w 7. Łużyckiej Dywizji Desantowej. Oznaka czerwona.
Oznaki polskiej piechoty morskiej
Kolejne barwne oznaki w 7. Łużyckiej Dywizji Desantowej. Oznaka bordowa.
ten artykuł przeczytano : 7544 razy.