Marynarka Wojenna - ocalic od zapomnienia

Julian Kowalik gościł na zajęciach studium Polski Morskiej

Wed, 25 Apr 2012 00:00:00 +0200

Julian Kowalik był świadkiem wielu wydarzeń podczas II wojny światowej. Przybył wraz z rodzicami do morskiej stolicy kraju z Francji w latach trzydziestych. Widział niejedno i przeżył niejedno, ocierając się o nie przekraczalną na szczęście granicę.

Opowiedział ostatnio słuchaczom studium Polski morskiej gdyńskiego Uniwersytetu Trzeciego Wieku to, czego sam doświadczył. Było czego słuchać.

Józef Wąsiewski

Czy tacy naprawdę jesteśmy? (7)

Sun, 22 Apr 2012 00:00:00 +0200

Dzisiaj bardziej lokalnie; trójmiejsko. Aneta Topczewska 19 kwietnia w „Dzienniku Bałtyckim” napisała w „Tradycji” o wiosennych porządkach gdańskich przed piłkarskim armagedonem. Takie opisane obyczaje z 1979 nie są żadnym odkryciem. Późną jesienią 1966 i 1967 chadzałem w chwilach wolnych na ryby w kanale portowym w Nowym Porcie na Nabrzeżu Węglowym. Promem przejeżdżało się na drugą stronę, gdyż stało tam kilka domostw odciętych od części portowej wysokim płotem betonowym. Dla tych ludzi jeździł sobie niewielkim promik. Między nabrzeżem a płotem było może 3-4 metry przestrzeni. Któregoś razy podjechała do przystani motorówka, wysiedli dwaj panowie i malowali opryskiwaczem trawę oraz szarą glebę na zielono przed… ważnym przejazdem kogoś tam motorówką kanałem następnego dnia.

W przeszłości drogowcy starali się na 1 maja pomalować znaki poziome na drogach. Obecnie zapanowała inna „moda”. Porobiono niewielkie kawałki malowanek na jezdniach to tu, to tam. W wybranych miejscach. Może to pomysł racjonalizatorski? Czy na wszelki wypadek nie byłoby lepiej, aby zarządzić obmalowywanie tradycyjnych dziur pozimowych na trójmiejskich ulicach? To byłaby nowość na miarę XXI wieku! Póki co, wygląda, że drogi będziemy mieli czyste, lecz nie gładkie. Inny dosyć lokalny haczyk drogowy czyha w Gdańsku. Obcy winni szczególnie uważać wjeżdżając z Wałów Jagiellońskich na Szeroką. Są tam dwie dosyć smakowite pułapeczki jak również wyjeżdżając stamtąd i skręcając w lewo. To taki lokalny koloryt przygotowany przez specjalistów drogowych.

Euro 2012. Nie lubię piłki kopanej. Nie cierpię zwierzęcych ryków stadionu ani barbarzyństwa „kibiców”. To jednak tylko moja sprawa. Jednakowoż nie znoszę zwyczajnego zezwierzęcenia, które staje się „modą”, codziennym prawie udziałem życia jak chociażby tłuczenia szyb na wiatach, jeżdżenie obrzydliwie cuchnących przedstawicieli klasy podprogowej, których nie można podobno wyrzucić z pojazdu, a ścierpieć wprost nie sposób. Zetknąłem się niestety także z taką „silnie pachnącą inaczej” nauczycielką dyplomowaną, której wszyscy boją się zwrócić uwagę… Jeszcze bardziej zbulwersowały mnie „prawdziwie polskie k… koszulki” przygotowane przez firmę niemiecką. Wiem, że młodzi (i nie tylko oni) lubią nosić wyróżniające ich etykiety. Może i my w ramach retorsji powinniśmy rozdawać koszulki ubliżające Niemcom w odpowiedzi na taki „sportowy” gest? Więcej patrz: „Dziennik Bałtycki z 19 kwietnia w tekście Dagmary Olesińskiej na s. 2.

Idiotyzm wśród młodych chyba sięgnął siódmego kręgu głupoty. Jechał sobie ostatnio młodzian w trolejbusie który dumnie prezentował pełny tatuaż szyi, uszu, karku itp. z jakimś krzywym napisem do góry nogami na czole. Najbardziej „fascynujący” był „haft” na lewym policzku z dłonią w geście fuck… którego wyprostowany palec był, no, jak to powiedzieć… Prawdziwa „sztuka” krytyk się nie boi.

Nasi goście będą widzieli nie tylko ludzi, nie tylko piękne ulice, ale być może spodoba im się czasem popatrzeć na architekturę. Mamy taki pewien gdyński fenomen od lat stojący „dumnie” przy ul. Zwycięstwa w pobliżu skrzyżowania z Wielkopolską. „Prześliczna” ruina zdewastowana przez złomiarzy i bezdomnych już dwukrotnie była bandażowana ogromnym banerem, nie wspominając o tym, że już dawno obiecywano zrównać ją z ziemią. Drugi baner był znacznie słabszy, bowiem nie zdzierżył starcia z zimą. Ruina szczerzy swój szkielet. Nie wiem, czy gdynianie zasługują na taką wątpliwej wartości wizytówkę. Może jest w tym jakiś głębszy sens, trzecie czy czwarte dno?

Może tam należałoby rozdawać wspomniane koszulki?

Pozostaje jednak nadzieja, że nasi goście mogą nie dostrzec owego kolorytu i w chwilach wolnych od znoju piłkarskiego odwiedzą Skwer Kościuszki, „Błyskawicę” a może zechce im się pojechać na Oksywie, by spojrzeć na wysztrandowanego „Kobbena”, obejrzeć port i kawałek miasta a czasem może nawet i Helu z Kamiennej Góry?

Józef Wąsiewski

Korwet będzie brakowało

Thu, 05 Apr 2012 00:00:00 +0200

Pokłosie gdyńskich spotkań

Narzucone ramy jak ma wyglądać przyszłość morskiego rodzaju sił zbrojnych rzecz jasna nie satysfakcjonują wielu specjalistów; w tym osób, które dobrze znają się na rzeczy. Wydaje się, że od czasu gdy uzyskaliśmy dziesiątą część kraju w postaci Polskiej Wyłącznej Strefy Ekonomicznej na Bałtyku, wszystko idzie siłą inercji a co gorsza, nie ma żadnej koncepcji, co z tym fantem zrobić. Państwo powinno łożyć środki na cele publiczne, jak chociażby bezpieczeństwo bałtyckich szlaków morskich. Może wcale tego nie trzeba czynić? Skoro był już „cud nad Wisłą” to może w razie czego przytrafić się „cud nad Bałtykiem”? Dzisiaj w programie I Polskiego Radia minister T. Siemoniak mówiąc o nowych samolotach dla naszego lotnictwa wspomniał, że planuje się ich 16, a może i mniej. Przy tym wcale nie będą to samoloty z najwyższej półki. O nalotach czy podtrzymywaniu nawyków nasi piloci w takiej sytuacji nie mają co marzyć. Zatem skoro duma i chluba polskiego nieba siądzie pod hangarami, to po co ma istnieć egzotyczna marynarka? Ciąg rozumowania ministerstwa jest widoczny. Jedyne, co pozostaje: wentyl bezpieczeństwa w postaci konsultacji społecznych. Może to coś da? Kto wie?

Na zdjęciach materiał opublikowany w „Dzienniku Bałtyckim” z 4 kwietnia bieżącego roku.

Józef Wąsiewski

Dyskusja o losach Marynarki Wojennej RP nabiera dynamiki

Mon, 02 Apr 2012 00:00:00 +0200

Konsekwencją spotkania z 28 marca bieżącego roku ministra Obrony Narodowej Tomasza Siemoniaka w dowództwie Marynarki Wojennej RP, w trakcie którego wyłożono założenia, jest rozpoczynająca się właśnie "szeroka konsyultacja również z udziałem cywilów" i w tym między innymi na portalu społecznościowym facebook. Tymczasem podobno Talleyrand już miał powiedzieć a za nim G. Suarez, że wojna jest zbyt poważną rzeczą, by powierzać ją wojskowym. Trochę jedynie kłóci się to z myślą Karla von Clausewitza, że wojna jest kontynuacją polityki innymi środkami. Podłożem owych myśli były założenia polityczne sięgające daleko poza horyzonty czasowe. Trwałe, które miały przynieść określony wynik. U nas, obawiam się, wszystko idzie inaczej i nie ma usprawiedliwienia, że inne czasy, że oszczędności, że najpierw ramy a potem swobodna dyskusja.

Dzisiaj w Akademii Marynarki Wojennej im. Bohaterów Westerplatte rozpocznie się panelowa dyskusja mądrych ludzi o przyszłości Marynarki Wojennej. Zaproszeni mają wielkie doświadczenia w przeszłości, potrafią myśleć, przewidywać, ale są już poza służbą. Zobaczymy, co ona przyniesie.

Józef Wąsiewski

Rozwija się akcja o Marynarkę Wojenną RP

Mon, 02 Apr 2012 00:00:00 +0200

Przyszłość Marynarki Wojennej była tematem wizyty ministra obrony narodowej Tomasza Siemoniaka 29 marca w Gdyni. Szefowi resortu obrony towarzyszył szef Sztabu Generalnego WP generał Mieczysław Cieniuch. Z ich udziałem oraz osób towarzyszących prowadzono rozmowy o przyszłości morskiego rodzaju sił zbrojnych w dowództwie Marynarki Wojennej. Na zakończenie wizyty przeprowadzono konferencję prasową z udziałem: ministra Siemoniaka, generał Cieniucha, dowódcy MW admirała floty Tomasza Mathei oraz szefa Zarządu Planowania Strategicznego SG WP gen. dyw. Anatola Wojtana. Podczas konferencji zaprezentowano koncepcję rozwoju Marynarki Wojennej do 2030 r. Wynika z niej, że w roku 2022 Marynarka Wojenna posiadać będzie 17 okrętów bojowych, 3 jednostki pomocnicze, 2 bazowe środki pływające, 12 samolotów An-28 Bryza i 8 śmigłowców. Oznacza to, że utraci ona swój podstawowy potencjał bojowy. Choć wszyscy zgodnie podkreślają, że MW jest najbardziej zaniedbanym (nie doinwestowanym) rodzajem sił zbrojnych to jednak nie idą za tym konkretne działania. Tego zdania jest też były szef resortu, senator Bogdan Klich. Jego zdaniem należy kontynuować budowę korwety projektu „Gawron” oraz modernizować obie fregaty typu OHP i okręty typu Tarantul.

Koncepcja rozwoju MW zmierza w kierunku stworzenia z niej „Straży Obrony Wybrzeża”. Rocznie na doposażenie MW przewiduje się średnio 900 milionów złotych. Ma ona mieć 3 etapy modernizacji do 2030 r. W pierwszej fazie planuje się pozyskać okręt rozpoznania radioelektronicznego oraz dwóch zestawów bezzałogowych samolotów rozpoznawczych w wersji okrętowej i dwóch w wersji lądowej, a w końcowym etapie po jednym w obu wersjach oraz dwóch okrętów obrony wybrzeża, Następnie kolejnego okrętu rozpoznawczego oraz 3 okrętów patrolowych, dwóch okrętów podwodnych i 4 śmigłowców ZOP, a następnie 2 takich maszyn oraz kolejnego okrętu podwodnego, 2 niszczycieli min, okrętu ratowniczego oraz 3 śmigłowców ratowniczych. Potem kolejnego niszczyciela min i 4 bezzałogowych systemów poszukiwania i zwalczania min, przeciwlotniczego zestawu rakietowego krótkiego zasięgu, kolejnego okrętu ratowniczego i 3 śmigłowców ratowniczych. Na końcu 6 (4+2) bezzałogowych zestawu poszukiwania i zwalczania min oraz przeciwlotniczego zestawu rakietowego krótkiego zasięgu, okręt hydrograficzny, pływająca stacja demagnetyzacyjna oraz barka ekologiczna, zbiornikowiec paliwa, okręt wsparcia logistycznego, pozyskanie okrętu wsparcia do przerzutu i mobilności wojsk. Po wycofaniu mocno wyeksploatowanych jednostek MW przez pewien czas pozostanie bez okrętów. Rodzą się więc pytania co z polityką morską naszego państwa? Co z dobrze wyszkolonymi i doświadczonymi załogami? Dlaczego wstrzymano mocno już zaawansowaną budowę korwety Gawron? Oczywiście jest to koncepcja, jak podkreślił minister Siemoniak. Jest ona poddana pod społeczną ocenę. Można włączyć się do niej na Facebooku. http://www.facebook.com/events/181730895280081/#!/events/181730895280081/

Marian Kluczyński

Minister Obrony Narodowej w MW RP

Sun, 01 Apr 2012 00:00:00 +0200

Propozycje ministerialne perspektyw morskiego rodzaju sił zbrojnych

W dniu 28 marca do dowództwa Marynarki Wojennej przybył minister Obrony Narodowej Tomasz Siemoniak oraz szef Sztabu Generalnego WP generał armii Mieczysław Kazimierz Cieniuch i generał dywizji Anatol Jerzy Wojtan, szef Zarządu Planowania Strategicznego.

T. Siemoniak przedstawił założenia, w myśl których ma kształtować się przyszłość Marynarki Wojennej RP. Przedstawiony materiał zawarto w "Dzienniku Bałtyckim" Nr 76 (20493) z 30 marca 2012.

Nie podejmuję próby dokonywania jakiejkolwiek oceny koncepcji. Widzę jedynie daleko idącą zbieżność perspektyw MW oraz możliwości i realiów w latach dwudziestych oraz w chwili bieżącej.

Jeśli uda mi się dostrzec zręby państwowej koncepcji polityki morskiej i wodnej, wówczas można zacząć się zastanawiać nad poszczególnymi składowymi.

Zarazem mam niepłonną nadzieję, że moje skany tekstów gazetowych od dzisiaj staną się przyjazne Czytelnikom. Jako człowiek starej daty mam niejakie kłopoty z adaptacją do coraz nowszych programów i wiem, że liczne moje materiały w formie skanów zasługują pilnie na poprawienie. Zwłaszcza te, z „Naszych Sygnałów”. Stawiam sobie zatem jako „czyn tegoroczny” poprawienie najgorszych swoich skanów z przeszłości.

Józef Wąsiewski

Uzupełnienie do tekstu Sztandary w Marynarce Wojennej

Fri, 16 Mar 2012 00:00:00 +0200

Uzupełnienie do sztandarów wojskowych

Materiał ten stanowi ważne moim zdaniem uzupełnienie tekstu z ilustracjami Sztandary w Marynarce Wojennej umieszczonego na naszej stronie w dziale Weksylia.

Należy podkreślić szczególną troskę o ratowanie znaków pułkowych. Były chronione, zakopywali, oddawali na przechowanie wywozili a w ostateczności palili. Po wojnie poszukiwano sztandarów. W 20 lat po wojnie zgromadzono w Muzeum WP 53 sztandary bądź ich elementy.

Prawdopodobnie we wrześniu 1939 żaden sztandar w warunkach bojowych nie wpadł w ręce wroga. W październiku 1939 Niemcy chwalili się jedynie płomieniem od fanfary. W albumie Mit Hitler in Polen jest całostronicowe zdjęcie oglądających ów płomień z podpisem Ein Leutnant erbeutte das Feldz eichen des polnisches 8. Schützenregiment zu Pferde (Ppor. zdobył znak polowy polskiego 8. Pułku Strzelców Konnych).

W Feldzug gegen Polen (Kampania przeciw Polsce) niemiecki podoficer (zdobywca a raczej zdrajca) trzyma sztandar 54 pp. Nie podano daty. Okazało się (wyjaśnił rtm. Ryszard Dembiński), że organista pod Iłżą obecny przy przekazaniu sztandaru w X 1939 zdradził miejsce ukrycia sztandaru w wieży kościelnej, co ujawnił ksiądz, świadek ukrycia.

W styczniu 1941 Franciszek Król w Zeughausie widział sztandar 2. P. Szwoleżerów ze Starogardu z podpisem: Standarte des 2. ChevalierRgts zu Pr. Stargard. erobert a.3 Sept 1939 in Tuchler Weide vom Wachtmeister... (Niemcy prawdopodobnie antydatowali, dla pokazania swoich sukcesów).

Wiosną 1942 Władysław Lenczewski, robotnik przymusowy zwiedzał Zeughaus na Unter den Linden. Na dziedzińcu pod kopułą szklaną była wystawa polskich trofeów , w tym około 10 sztandarów. Obok w szklanej gablocie srebrna miniatura buławy nadanej marsz. E. Śmigłemu-Rydzowi, dar Wielkopolskiej BK. Postanowił, aby popsuć Niemcom ich zadowolenie. Jego osiemnastoletni brat Wincenty zabrał nocą z soboty na niedzielę 21 czerwca buławę. Wychodząc z Zeughausu potrącił roletą, która spadła, narobiła hałasu. Wincenty zdołał wdrapać się po okratowanym oknie i zbiec. Niemcy szaleli. Usunęli wystawę ze sztandarami z centralnego dziedzińca muzealnego.

W 1. Armii WP utworzonej w ZSRR nawiązano do sztandaru przedwojennego z orłem według projektu Janiny Broniewskiej. Dewizę HONOR I OJCZYZNA oraz ZA NASZĄ I WASZĄ WOLNOŚĆ umieszczono na ramionach krzyża.

W trakcie trwania wojny sztandary wojskowe miały przeróżne postaci.

Jak pisze Józef Kuropieska w Z powrotem w służbie, główny organizator polskiej delegacji na paradę zwycięstwa w Moskwie 24 czerwca 1945, został wyznaczony na organizatora kompanii honorowej WP, mającej uczestniczyć w paradzie sojuszniczej.

Poczty sztandarowe przywiozły niejednolite sztandary. Niektóre z nich żywcem przypominały chorągwie kościele. Uderzała zadziwiająca różnorodność kształtów, powierzchni, bard, napisów, rozmaitość zakończenia drzewców i ich długości. Najwcześniejsze ze sztandarów, włączone jeszcze na gościnnej ziemi radzieckiej, najbardziej różniły się od regulaminowych. Przepisowe kształty, rozmiary i napisy miały jedynie sztandary szkół oficerskich. Ciekawe było, że nie wszystkie pułki miały już swoje sztandary, natomiast znalazły się we Włochach sztandary dywizji (do wojny dywizje nie miały chorągwi) [Pułki artylerii w Polsce otrzymały sztandary dopiero w 1937 roku]. Uzgodnił z gen Rotkiewiczem, żeby przygotować około 20 sztandarów.

Starałem się, aby w każdej czwórce znalazły się prawie identyczne. Zwróciłem również uwagę na wygląd chorążych. Zależało mi na ich sylwetce i sprawności. Pamiętając, że synonimem Polaka na szerokim świecie jest chłop w rogatywce (chorążymi sztandarów byli oficerowie, nawet sztabowi) i z wąsami, postarałem się o dołączenie do zespołu ogniomistrza Nowaka z wcale dobrze utrzymanymi wąsiskami, który z jakiejś brygady artylerii przybył dosłownie ostatni.

Kuropieska postarał się o bojowe odznaczenia, gdyż większość „chorążych” ich nie posiadała, a podczas parady zwycięstwa nie powinno być tak, aby gołe mundury wywoływały zaciekawienie publiczności. Sam musiał pożyczyć nadany przed wojną SKZ; dla „chorążych” były KW, na które pewnie wszyscy zasłużyli.

Prowadził nas gen. Władysław Korczyc, Za nim w jednym szeregu maszerowali generałowie: Stanisław Popławski, Karol Świerczewski, Dymitr Mostowienko, Czarniawki i Jan Rotkiewicz. Dalej w rozwiniętymi w dwuszeregu maszerowali chorążowie ze sztandarami. Za nimi podążał 1. Front Ukraiński na czele z marszałkiem Iwanem Koniewem O ile pamiętam, sztandar tego frontu niósł płk pilot Aleksander Pokryszkin, trzykrotny bohater Związku radzieckiego.

W czasie oczekiwania na przegląd pojawiły się przed nami tłumy fotografów dokonujących zdjęć marszałka Koniewa i płk. Pokryszkina. Po sfotografowaniu Pokryszkina każdy z nich rozglądał się, co by tu można jeszcze uwiecznić. Prawie żaden nie mógł sobie darować ogniomistrza Nowaka w rogatywce i z wąsami, którego pod pretekstem, że był najbardziej odznaczony, umieściłem celowo w pierwszej parze chorążych. Moje przewidywania okazały się zadziwiająco słuszne, co mogłem wnosić z ustawienia się kolejki owych reporterów zabiegających właśnie o zdjęcie ogniomistrza Nowaka – a nie generałów, którzy stali przed nim – bo ci, choć mieli rogatywki nie mieli wąsów.

Porównanie tego, o czym mowa, patrz w Googlach: Red Square Parade of Victory 1945.

Po wojnie w 1946 krzyż kawalerski zastąpiono krzyżem Grunwaldu: czerwonym na białym płacie na stronie głównej i biały na rewersie. Kolejna zmiana nastąpiła w 1955. Sztandar wydłużono, zmieniono dewizę.

Podczas wizyty Lecha Wałęsy w Moskwie Rosjanie oddali 11 sztandarów. Wśród nich był sztandar ochotników WP Oddziału Gdynia –Orłowo.

Należy pamiętać, że na okrętach Rzeczypospolitej Polskiej bandera jest odpowiednikiem sztandaru. Każdorazowe podniesienie i opuszczenie bandery przeprowadza się ceremonialnie. Z tego powodu, każda osoba (niezależnie od posiadanego stopnia wojskowego bądź funkcji państwowej jest zobowiązana oddać banderze hołd poprzez zasalutowanie lub skłon głowy - dotyczy osób niemundurowych - w momencie gdy staną na linii pokładu okrętu.

Józef Wąsiewski

Naszej dyskusji o przyszłości Marynarki Wojennej ciąg dalszy

Sat, 10 Mar 2012 00:00:00 +0200

Nie milknie dyskusja publiczna nad przyszłością morskiego rodzaju sił zbrojnych. Zebrały się nad nią bardzo czarne chmury i nie widać przejaśnień na horyzoncie. Ktoś kiedyś powiedział: wojna, to zbyt poważna sprawa, by oddawać ją w ręce generałów. Ktoś w 1945 ostrzegał: nie dawać broni atomowej generałom, bowiem, jeśli mają taką broń, to z pewnością jej użyją. Tacy już są żołnierze: jeśli mają broń, to muszą jej użyć. Na przekór wszystkiemu… tak się zresztą stało w Hiroszimie i Nagasaki.

Powinno się to sparafrazować następująco: sprawa morskości Polski, to zbyt poważna sprawa, aby pozostawiać ją w rękach nieodpowiedzialnych polityków, odpowiadających jedynie przed historią. Mamy straszliwy i nieuleczalny syndrom paraliżujący chyba całkowicie myślenie o jutrze czy pojutrzu: liczą się tylko idiotyczne słupki poparcia i… aby do końca kadencji. Żadnego myślenia o przyszłości. W pewien bardzo niemiły sposób przypominają się czasy okresu konstytucji trzeciego maja. I nikt nie zwiedzie nas twierdzeniem, że „czasy się zmieniły”. Trzeba nam mieć nadzieję, że o politykach naszej ery za lat 10-20 będziemy wspominali jako o tych, co winni są wszystkich klęsk państwa, a powinni być jak to w czasach rzymskich mówiono sługami narodu, z naszej woli do mądrego służenia nam wszystkim wybrani. Taka widocznie jest nasza karma.

Do grupy osób zajmujących się skomplikowaną sytuacją Marynarką Wojenną dołączył publicysta Marek Błuś. Zna się na rzeczy. Jest kapitanem żeglugi wielkiej. Wykłada problematykę ratownictwa w gdyńskiej Akademii Morskiej. Zajmuje się badaniem przyczyn zatonięć polskich statków, w tym jachtu SY Bieszczady staranowanego na Morzu Północnym przez tankowiec oraz promu MF Jan Heweliusz (14 stycznia 1993). W analizie katastrofy promu Jan Heweliusz opisał sprawy sądowe, które musiały przejść rodziny ofiar, a także zarzucił matactwa przedstawicielom Prokuratury Okręgowej w Gdańsku i Izby Morskiej w Gdyni; został za to skazany w 2001 na karę grzywny z zakazem pisania o sprawie. To rółwnież znak czasu.

Jego duży materiał „Nie będziemy was pilotować?” znalazł się w numerze „Dziennika Bałtyckiego” z 9 marca 2012 roku. Głos w dyskusji. Głos, na który też trzeba zwrócić uwagę. Głos, o którym trzeba pamiętać.

Dla ułatwienia Czytelnikom zapoznanie się z materiałem, pokazujemy go w całości oraz poniżej w częściach.

Józef Wąsiewski

Proporczyk 70 lat ORP Błyskawica

Wed, 07 Mar 2012 00:00:00 +0200

Szef Kierownictwa Marynarki Wojennej zlecił inż. Mikołajowi Berensowi podpisać umowę na zbudowanie ORP "Błyskawica" w stoczni J. Samuel White w Cowes. Akt budowy podpisano 29 marca 1935 roku. Okręt wodowano 1 października 1936 roku. W dniu 20 lipca 1937 szef KMW powołał komisję odbiorczą kontrtorpedowca pod przewodnictwem kmdr. por. Włodzimierza Steyera w składzie: kmdr. por. Bolesław Sokołowski - wyznaczony jako dowódca okrętu, kmdr ppor. inż. Ferdynand Herman - pierwszy mechanik, sekretarz komisji, pracownik kontraktowy Jan Morze.

Na pokładzie ORP "Wilia" 18 listopada 1937 wyszła z Gdyni część załogi oraz wyposażenie dla okrętu.

W dniu 26 listopada przewodniczący komisji odbiorczej podpisał protokół odbioru i następnego dnia podniesiono na nim banderę. Na podstawie rozkazu MSWojsk. Nr 17 z 22 grudnia 1937 okręt pod dowództwem kmdr por. Tadeusza Podjazd Morgensterna wszedł w skład jednostek floty.

Do kraju okręt przyszedł pod dowództwem kmdr. ppor. Włodzimierza Kodrębskiego 1 grudnia 1937.

W siedemdziesięciolecie okrętu, dowódca, kmdr por. Jerzy Łubkowski zaprojektował proporczyk, który przedstawiamy.

Zastosowano sztuczny, biały atłas. Na stronie głównej w elipsie umieszczono barwne zdjęcie ORP "Błyskawica". Nad zdjęciem, na górze duży nadruk 70 LAT; pod zdjęciem daty: 1937-2007.

Rewers zawiera w centrum odznakę okrętu opasaną czarnym pierścieniem obrzeżonym z obydwu stron żółtymi wąskimi liniami z napisem wewnątrz weersalikami: OKRĘT RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ BŁYSKAWICA.

Proporczyk obwiedziono biało-czerwonym sznurkiem; pod spodem dodano frędzle z tkanych tasiemek bez końca przemiennie, tak, że tworzą wielokrotnie barwy narodowe.

Wymiary: 13,5 x 24 cm.

Proporczyk wyprodukował Stanisław Śliwa.

Józef Wąsiewski

Proporczyk Marynarki Wojennej RP (2010)

Tue, 06 Mar 2012 00:00:00 +0200

Proporczyk Maynarki Wojennej RP/Polish Navy został zaprojektowany przez kmdr. por. Zbigniewa Gruszkę i Joannę Krygier z dowództwa Marynarki Wojennej. Strona główna: na białej gładkiej tkaninie widnieje barwny fronton gmachu dowództwa Marynarki Wojennej RP. Nad nim umieszczono znak w postaci liter MW leżących przy trzonie kotwicy admiralicji. W górnej części znajduje się niebieski napis wersalikami MARYNARKA RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ.

Rewers; na białej gładkiej tkaninie w centrum znajduje się emblemat marynarki wojennej, w górnej części napis weralikami: POLISH NAVY.

Całość opasano białoczerwonym sznurkiem. W dolnej części frędzelki z wszytych bez końca przeplecionych pasków, tworzących 19 razy barwy narodowe.

Zmieniono detale w porównaniu z proporczykiem z roku 2009.

Wymiary: 13,5 x 24 cm.

Proporczyki w roku 2010 i 2011 wykonywał Stanisław Śliwa.

Józef Wąsiewski